Wie is Mariska Bosch? Mijn eigen worstelingen

Als je mij twintig jaar geleden had verteld dat mindfulness een belangrijke rol in mijn leven zou krijgen had ik waarschijnlijk mijn wenkbrauwen opgetrokken. Het klonk voor mij eerlijk gezegd een beetje zweverig. Ik zag mensen voor me die stil zaten met hun ogen dicht terwijl er ergens zachte muziek speelde. Dat leek mij toen niet echt iets voor iemand die midden in het onderwijs stond en het liefst dingen deed, organiseerde en creëerde.

Mijn leven zag er rond mijn dertigste namelijk heel anders uit.

In 2007 raakte ik in een burn-out. Mijn leven was langzaam maar zeker te vol geworden. Ik werkte in een omgeving die me veel energie kostte en ik trok ondertussen steeds meer verantwoordelijkheden naar me toe. Ik was iemand die graag wilde helpen, graag wilde leren en eigenlijk altijd doorgaat. Stil zitten was niet mijn ding. Ik werkte hard, rustte weinig, sliep slecht en piekerde veel.

Jarenlang zat ik eigenlijk in een soort Ren-Je-Rot-Show.

Mijn lichaam trok uiteindelijk aan de noodrem. Rond mijn dertigste ging het gewoon niet meer. Mijn energie was op en mijn hoofd liep vast. Ik stopte een half jaar met werken, ging naar een psycholoog en herstelde. Dat was een confronterende maar ook leerzame periode. Ik ontdekte hoeveel patronen er onder mijn gedrag zaten en hoe weinig aandacht ik eigenlijk had gehad voor mijn eigen grenzen

Tegelijkertijd bleef ik altijd iemand die wil begrijpen hoe dingen werken. Ik volgde naast mijn werk als onderwijzer allerlei opleidingen. Ik werd faalangsttrainer en bezocht cursussen, congressen en trainingen over motivatie, ademwerk en mindsets. Leren is voor mij nooit een fase geweest maar een houding. Ik lees veel en blijf me ontwikkelen, zowel professioneel als persoonlijk.

Toch gebeurde er iets opvallends.

In 2012 merkte ik dat ik opnieuw in dezelfde valkuilen begon te stappen. De druk liep weer op. Ik werkte weer veel en rustte weer te weinig. Er ging een alarmbel af in mijn hoofd. Eén burn-out was meer dan genoeg geweest. Een tweede wilde ik koste wat kost voorkomen.

In die zoektocht kwam ik voor het eerst serieus in aanraking met mindfulness.

En daar gebeurde iets wat ik niet had verwacht.

Mindfulness bleek helemaal niet zweverig. Het bleek vooral praktisch. Het hielp mij sneller merken hoe het eigenlijk met me ging. Ik begon eerder signalen te herkennen wanneer mijn hoofd vol liep of mijn lichaam gespannen raakte. In plaats van pas te stoppen wanneer ik compleet uitgeput was leerde ik eerder bijsturen.

Dat veranderde veel.

Ik had inmiddels al een paar jaar een eigen praktijk waarin ik hoogbegaafde jongeren begeleidde, met angst en stress klachten. In die gezinnen zag ik hetzelfde patroon terugkomen dat ik zelf ook kende. Veel denken, veel verantwoordelijkheid voelen, perfectionisme en een hoofd dat moeilijk uit gaat.

Ik merkte dat mindfulness ook voor hen waardevol kon zijn. Daarom besloot ik de opleiding tot mindfulness trainer te volgen.

Tijdens het geven van die trainingen gebeurde er opnieuw iets interessants. Ik zag dat de oefeningen mensen hielpen om rust te vinden en hun aandacht te trainen. Tegelijkertijd voelde ik dat er nog iets ontbrak. Alleen stil zitten en observeren was voor veel mensen niet genoeg. Er moest ook aandacht zijn voor het lichaam, voor motivatie en hun persoonlijke waarden. Voor de vraag: wat wil je eigenlijk met je leven doen?

Die vragen brachten mij verder in mijn zoektocht. Ik volgde daarna opleidingen tot ACT-therapeut (Acceptance and Commitment Therapy) en verdiepte mij in de polyvagaaltheorie en ademwerk. In dat werk leren mensen hoe hun zenuwstelsel reageert op stress en hoe ze zichzelf weer kunnen kalmeren of juist activeren wanneer dat nodig is.

Als ik nu terugkijk zie ik dat mindfulness voor mij een kantelpunt was.

Niet omdat het mijn leven ineens perfect maakte. Het hielp me om eerder op te merken wat er in mij gebeurde. Ik leerde ‘luisteren naar mijn lichaam’, iets wat ik nooit deed en ook niet helemaal begreep. Ik leerde herkennen wanneer mijn hoofd weer begon te rennen, terwijl mijn energie eigenlijk op was.

Mindfulness redde mijn leven niet op een spectaculaire manier, het redde mijn leven op een stille manier, door me telkens weer even te laten stoppen, doordat ik leerde mezelf te observeren en door me te laten voelen hoe het echt met me ging.